Een ogenblik geduld alstublieft...Laden...

Wij houden niet meer van elkaar...

Ook onder christenen neemt het aantal echtscheidingen toe. De bijbel geeft grond voor echtscheiding op zeer specifieke gronden en vele kerken hebben begrip voor het besluit tot scheiding wanneer er sprake is van ernstige nalatigheid binnen een huwelijk.
Maar is daar altijd sprake van bij deze echtscheidingen?

Helaas zie je een toename van echtscheidingen, waarbij er geen sprake is van ernstige zaken, maar waar heel andere dingen een rol spelen.
Hoe vaak hoor je in de woorden van degene, die een echtscheiding aanvraagt geen beweegredenen, die beslist niet spreken van een onoplosbare situatie?
Verwonderd kijken vrienden er naar en vragen zich af, hoe het toch in hemelsnaam mogelijk is dat dit huwelijk uit elkaar valt.

Onoplosbaar?

Mensen, die zo toegewijd lijken aan God en aan elkaar, staan blijkbaar toch bloot aan verleidingen.
"Een derde in het spel" leek op de trouwdag toch een onmogelijkheid?
 
"We houden niet meer van elkaar", was toch ondenkbaar toen de beloften werden uitgesproken.
 
"Ik wil nu voor mijzelf leven" is toch juist een gedachte die lijnrecht tegenover het huwelijk staat. Komt je dat dan zomaar aanwaaien?
"Het voelt gewoon goed deze weg te gaan" is een argumentatie, die je in de vele excuses hoort, of er nu een ander in het spel is of niet.

De wet van het gevoel

Dan blijkt dat deze echtscheidingen gebaseerd zijn op een hogere wet dan de wet waartegen "ja" gezegd werd op de huwelijksluiting.
 
Het is een enorm krachtige wet, waar we allemaal mee geconfronteerd worden. Een wet, die zo'n kracht in zich heeft, dat het schuldgevoelens en schaamte weg kan redeneren, ook al kwetst het de meest dierbaren in de directe omgeving.

Het is de wet van het gevoel.
Het gevoel dat "tot de dood ons scheidt" verandert in "tot onvergevingsgezindheid ons scheidt" of "tot wanneer mijn liefde faalt ons scheidt". De kracht van dat gevoel wordt zo sterk dat het blijkbaar zijn weg vindt ondanks de enorme schadelijke consequenties.
 
In zo'n proces wordt dan ook duidelijk dat helaas te vaak de huwelijksbelofte ook gemaakt is op basis van diezelfde wet, de wet van het gevoel.
Toen voelde het goed, dus...
Nu voelt het niet meer goed, dus...

Bekering

Maar huwelijksbeloften zijn toch meer dan gevoelens? Hoe komt het dan dat mensen bewust beloften doen op basis van hun overtuiging en dan later hun gevoelens als enige norm nemen?
De schrijver Sheldon Vanauken noemt dit de heiliging van de gevoelens. De gevoelens worden op de hoogste plaats gezet. Dat gevoel, of het nu om het gemak, genot, verslaving of "het eigen ik" gaat, komt in de Bijbel keer op keer terug onder de noemer van afgoderij.
 
Iemand anders moet weer op de hoogste plaats in het leven komen. En onze gevoelens dienen zich weer aan die hoogste autoriteit te onderwerpen. Echtparen dienen zich bewust te zijn en blijven, dat alleen wanneer Jezus Christus in het hart van hun huwelijk de hoogste plaats inneemt, dat er een garantie is om weerstand te bieden tegen deze afgoderij.
 
Daarom is het voor raadgevers, dominee's en pastores zo zwaar en moeilijk om mensen, die op deze gronden willen scheiden tot bezinning te brengen. Er dient een bekering plaats te vinden.
 
En na die bekering is het goed te werken aan herstel van de relatie. Hoe hebben we elkaar verwon? Kunnen we vergeven? Wat kunnen we in de toekomst voorkomen en hoe dan... ?
Er moet weer gewerkt worden aan de relatie en dat vraagt tijd en energie.
 
HcR

Bron: EO.nl