Een ogenblik geduld alstublieft...Laden...

"Echtscheiding kan méér ingrijpen in de levens van kinderen dan het overlijden van één van de ouders"

Tijs van den Brink sprak in ‘De Ochtenden’ met klinisch pedagoge Liesbeth Smulders

"Echtscheiding kan méér ingrijpen in de levens van kinderen dan het overlijden van één van de ouders," schrijft klinisch pedagoge Liesbeth Smulders in haar boek ‘En ze leefden nog lang en gelukkig’. Smulders schreef dit boek vanuit de beleving van kinderen van gescheiden ouders. En die invalshoek kan voor ouders heel confronterend zijn.

Want zij realiseren zich vaak onvoldoende hoe ingrijpend een scheiding voor kinderen is. "Ze gaan zo op in hun eigen pijn, verdriet, gekwetstheid en woede," zegt Smulders, "dat ze zich niet realiseren hoe enorm moeilijk hun kinderen daarin zitten."
 
In haar werk voor de Raad voor de Kinderbescherming en in haar eigen praktijk wordt het Smulders soms pijnlijk duidelijk hoe het kinderen na een scheiding vergaat.
 
"Ik zie jonge kinderen die bij mij in volle ernst en overtuiging zeggen: ‘Ik wil mijn vader nooit meer zien.’ En dat terwijl het vaak helemaal geen slechte vaders zijn," aldus Smulders. "Wat er gebeurt bij deze kinderen is dat ze zo ernstig knel raken tussen de twee vechtende ouders dat het in die kleine koppies gewoon niet meer past om dan toch van allebei te blijven houden.
 
Dan gaan ze kiezen. Dat betekent dat je soms met alle geweld en alle kleine mogelijkheden die je als kind hebt, probeert om één ouder uit je leven te bannen, omdat je het anders niet redt."
 
Knop omzetten
Het is opvallend dat juist de ouders die het allerbeste voor hun kinderen willen, tijdens een scheiding als het ware tijdelijk een knop omzetten in hun hoofd. Volgens Smulders doen zij dit om de gevolgen voor de kinderen in hun gedachten kleiner te maken. Dan hoeven ze de pijn van het kind niet zelf te voelen.
 
"Mensen zijn geneigd om te denken: het valt wel mee," spreekt Smulders vanuit de praktijk. "En je ziet dat kinderen in hun veel geroemde flexibiliteit daar vaak heel goed op inspelen door ook zo snel mogelijk de draad weer te willen oppakken. Bijvoorbeeld door het heel goed te gaan doen op school. Dan kún je als ouders ook denken: we hebben het goed gedaan."
 
Ouders zien daarmee vooral wat er aan de buitenkant met hun kinderen gebeurt. En die buitenkant, het gedrag van kinderen, bestaat na een scheiding vooral uit afweer tegen de pijn en verwarring.
 
Ruzie, dus scheiden
Het is een gangbare opvatting dat ouders die veel ruzie hebben, maar beter kunnen gaan scheiden. Daar is Smulders het niet zomaar mee eens. "Ik denk," zegt ze, "dat partners serieus aan een oplossing voor de ruzies en conflicten moeten werken. Soms betekent dat een echtscheiding, maar men kan ook naar een bemiddelaar stappen."
 
Wetenschappelijk onderzoek toont aan dat ruzies inderdaad de meest belastende factor zijn voor kinderen. Maar worden die ruzies wel echt opgelost door uit elkaar te gaan? "Als de ruzies heftig waren, dan stoppen ze helemaal niet na een scheiding," stelt Smulders. "De ruzies gaan door, maar dan over andere dingen, zoals het gezag over het kind, waar het kind moet gaan wonen en omgangsregelingen."
 
Gevaar
Hoewel Smulders erop hamert dat ouders veel meer stil moeten staan bij de ingrijpende gevolgen van echtscheiding, is zij niet tégen scheiden. Het plan van de ChristenUnie om scheiden voor ouders van kinderen onder de twaalf jaar erg moeilijk te maken, is volgens haar niet zonder gevaar. Smulders is bang dat bepaalde kwetsbare groepen - zoals vrouwen die slachtoffer zijn van huiselijk geweld –noodgedwongen bij hun echtgenoot moeten blijven.
 
Ook vindt zij de leeftijdsgrens van twaalf jaar verkeerd gekozen. Kinderen onder de acht jaar en pubers vanaf een jaar of elf tot een jaar of vijftien zijn in haar ogen de meest kwetsbare groep.
 
Beluister het interview met Liesbeth Smulders uit ‘De Ochtenden’ via de link hiernaast.
 
‘En ze leefden nog lang en gelukkig’
Liesbeth Smulders –

Bron: EO.nl